بعد ارتباطی

سه مانع اصلی عشق: ترس از رها شدن، ترس از دیده شدن، ترس از ارزش نداشتن

• توسط فرشته پوستی
• ارسال در 1404/09/22
• 0 نظر

عشق در ذات خود آزاد و بی‌قید است، اما ذهن انسان اغلب دیوارهایی نامرئی می‌سازد که جریان طبیعی آن را متوقف می‌کنند. این دیوارها نه از جنس واقعیت، بلکه از جنس ترس‌های پنهانی هستند که در لایه‌های ناخودآگاه شکل گرفته‌اند و بی‌آنکه ما بدانیم، مسیر رابطه‌ها و تجربه‌های عاطفی‌مان را منحرف می‌کنند. شناخت این موانع، اولین گام برای بازگرداندن عشق به جایگاه حقیقی‌اش در زندگی است؛ جایی که عشق نه به‌عنوان واکنش، بلکه به‌عنوان حقیقتی زنده و جاری تجربه می‌شود.

هسته پنهان موانع عشق در مسیر آگاهی

عشق یک نیرو نیست؛ یک «ماهیت» است. عشق خودِ هستی است. آن انرژی ناب و خالصی است که تمام جهان بر پایه آن استوار شده است. اما انسان تا زمانی که با ذهن ناهماهنگ خود زندگی می کند، نمی تواند این عشق را به شکل جاری، آرام، رها و زنده تجربه کند. نه در رابطه با خود و نه در رابطه با دیگری.

سه مانع اصلی در تمام روابط انسانی مثل سه سایه قدیمی در پس ذهن هر انسان حاضر است. این سه مانع مثل سه دروازه بسته هستند که اگر روشن شوند، اگر دیده شوند، اگر آگاه شوند، انسان وارد مسیر عشق ورزیدن حقیقی می شود.

این سه مانع عبارتند از:
ترس از رها شدن، ترس از دیده شدن، ترس از ارزش نداشتن

در ظاهر، این ها فقط «ترس» به نظر می رسند، اما در لایه های پنهان ذهن، این ترس ها برنامه های مخفی هستند که رفتار، انتخاب، واکنش، خواستن و حتی عشق ورزیدن انسان را هدایت می کنند. انسان خیال می کند انتخاب هایش از آگاهی اوست، اما در حقیقت بسیاری از واکنش های او از ترس هایی می آید که هرگز آنها را ندیده است.

مانع اول: ترس از رها شدن

ترس از رها شدن، یکی از قدیمی ترین و عمیق ترین ترس های ذهن انسان است. این ترس ریشه در دوران خیلی ابتدایی زندگی دارد؛ زمانی که کودک برای زنده ماندن وابسته به حضور دیگری بوده است. اما ذهن این ترس را به سال های بزرگسالی منتقل می کند.

ترس از رها شدن یعنی ذهن به تو می گوید: «اگر کسی تو را ترک کند، تو می شکنی. تو تنها می مانی. تو بی پناه می شوی. پس باید نگهش داری. باید مراقب باشی. باید کنترل کنی. باید عشق بدهی که نرود. باید خودت را تغییر دهی که رها نشوی.»

انسانی که در لایه های ناخودآگاهش این ترس فعال است، رفتارهایی در روابط خود نشان می دهد که خودش هم نمی داند چرا انجامشان می دهد. مثل:

• همیشه خودش را در رابطه کوچک می کند تا طرف مقابل نرود.
• از گفتن حقیقت می ترسد چون می ترسد رابطه از بین برود.
• عشق می دهد اما از سر وفور نیست، از سر ترس است.
• در ظاهر آرام است اما در درون همیشه نگران از دست دادن است.
• اگر کسی کمی فاصله بگیرد، ذهنش هزار داستان می سازد.

برای مثال، تصور کن شخصی در رابطه است و شریکش می گوید: «امروز کمی نیاز دارم تنها باشم.»
اگر ترس از رها شدن فعال باشد، ذهن فوراً می گوید:

«چیزی شده؟ نکند دیگه دوستم نداره؟ نکنه می خواد بره؟ چرا سرد شده؟ چی کار کردم؟ چی کم گذاشتم؟»

در حالی که واقعیت این است که انسان بالغ، گاهی نیاز به سکوت و فضای شخصی دارد. اما ذهنی که از رها شدن می ترسد، نمی تواند این را بفهمد. چون ذهن به عشق نگاه کودکانه دارد.

راه تحول این ترس فقط یک چیز است: بازگشت به امنیت درونی.
وقتی انسان با خود در صلح می شود، دیگر عشق را از دست نمی دهد، چون عشق «در دیگری» نیست. عشق درون اوست.

وقتی عشق از درون سرچشمه می گیرد، کسی نمی تواند آن را ببرد. حتی اگر رابطه پایان یابد، عشق پایان نمی یابد.

این آگاهی، ترس را خاموش می کند.

مانع دوم: ترس از دیده شدن

ترس از دیده شدن یعنی تو حالا که در رابطه هستی، در اعماق وجودت می ترسی که کسی «حقیقت تو» را ببیند. آن لایه هایی که سال ها پنهان کرده ای: ضعف ها، زخم ها, کمبودها، اشتباهات، ترس ها، گذشته، اشتباهات قدیمی و بخش هایی از خودت که دوستشان نداری.

این ترس باعث می شود انسان در رابطه «ماسک» بزند. نقاب بردارد. خود واقعی اش را پنهان کند. چون می ترسد اگر دیگری او را ببیند، عشقش را از دست بدهد.

ترس از دیده شدن رفتارهایی ایجاد می کند مثل:

• نمی تواند نیازهایش را بیان کند.
• نمی تواند بگوید چه چیزی آزارش می دهد.
• همیشه نقش قوی، کامل یا بی نقص را بازی می کند.
• در رابطه صمیمیت عمیق را تجربه نمی کند چون صمیمیت یعنی دیده شدن.
• همیشه در حال ثابت کردن خوب بودن خود است.

برای مثال، در یک رابطه اگر طرف مقابل بپرسد: «واقعاً چی ناراحتت کرده؟»
فردی که از دیده شدن می ترسد، می گوید: «هیچی. من خوبم.»
اما در درون هزار حرف دارد.

این ترس اجازه نمی دهد که عشق دیده شود. چون عشق فقط وقتی آزادانه جریان پیدا می کند که انسان «خود واقعی» باشد.

ترس از دیده شدن در حقیقت ترس از خود است.
ترس از دیدن زخم ها و زشتی ها و بخش های پنهان درون.

اما حقیقت این است که:

آنچه تو از آن می ترسی، همان چیزی است که باید دیده شود تا شفا پیدا کند.

تا زمانی که انسان از دیده شدن می ترسد، عشق به او نزدیک می شود اما وارد نمی شود. چون عشق تنها وارد جایی می شود که حقیقت حضور داشته باشد.

شفای این ترس با یک جمله آغاز می شود:
من قابل دیده شدن هستم. چون من حقیقت هستم.

وقتی انسان خود را بپذیرد، وقتی با خود صادق شود، وقتی بپذیرد که انسان بودن یعنی همراه داشتن زخم و نور، عشق با قدرت وارد می شود.

مانع سوم: ترس از ارزش نداشتن

این ترس، عمیق ترین و خاموش ترین ترس ذهن انسان است. ذهن به تو می گوید:

«تو کافی نیستی. تو ارزش عشق واقعی را نداری. تو لیاقت رابطه سالم را نداری. تو باید بیشتر باشی، بهتر باشی، زیباتر باشی، قوی تر باشی، کامل تر باشی تا دوست داشتنی شوی.»

این ترس انسان را وارد رابطه هایی می کند که در آن جایگاه خودش را نمی شناسد. یا او را وارد رابطه هایی می کند که در آن مدام از خود می گذرد تا اثبات کند که ارزشمند است.

رفتارهایی که از ترس ارزش نداشتن می آید، شامل:

• پذیرفتن کمترین رفتارها در رابطه.
• تحمل بی احترامی، سکوت، بی تفاوتی.
• تلاش افراطی برای خوب بودن.
• دادن بدون دریافت.
• مراقبت افراطی از دیگران.
• نادیده گرفتن نیازهای خود.

این ترس شدیدترین ضربه را به رابطه وارد می کند، چون باعث می شود انسان نقش «من کمترم» را بازی کند. و رابطه ای که در آن یکی خود را کمتر ببیند، نمی تواند عشق ایجاد کند. چون عشق در توازن، احترام، برابری و ارزشمندی دو طرف است.

مثالی از این ترس:

فردی که ارزشمندی را در درون خود پیدا نکرده، اگر طرف مقابل کمی محبت کند، ذهنش می گوید: «ببین چقدر خوش شانسی. این همه محبت؟ قدرشو بدون. نکنه از دستش بدی.»
پس مدام خود را کوچک می کند تا رابطه بماند.

اما قانون در بعد روابط میگوید :
عشق فقط با انسان ارزشمند، جاری می شود.
ارزشمندی یک مقام نیست؛ یک آگاهی است.
وقتی انسان ارزشمند بودن خود را بشناسد، رابطه سطحش عوض می شود.

نتیجه گیری

این سه مانع، سه دیوار نیستند.
سه پیام هستند.
هر یک از این ترس ها مثل یک صدای پنهان در ذهن می خواست به تو بگوید:

من را ببین.
من را بشناس.
من را آزاد کن.

تو آمده ای تا عشق را تجربه کنی.
اما عشق با ذهن ترسناک جاری نمی شود.
عشق از آگاهی جاری می شود.

آگاهی از شناخت خود آغاز می شود.